„Zauważył sterczący z boku kluczyk. Przekręcił go w zameczku i wahadełko zatrzymało się, Loch wsunął je do środka pudełka i zatrzasnął wieko.
To pewnie wcale nie był ładunek dynamitu, mimo że pan Fatty był o tym przekonany.
Co to jednak mogło być
Loch rozpiął piżamę, wsunął obelisk za pazuchę i zapiął guziczki. Zabiorę to sobie do pokoju, pomyślał, zamiast gadającego ptaka.
Podszedł do piaskownicy. Odgarnął wierzchnią rozgrzaną warstwę piasku i przysiadł. Siedział tak cichutko przez dłuższą chwilę i nasłuchiwał. Nic teraz nie było słychać. Nic, z wyjątkiem świerszczy. Nic, z wyjątkiem starej ciuchci, która wlokła się przez drewniany most na Wielkiej Czarnej, 4
Cassie stała przy oknie i patrzała, jak Stary Moody i pan Fatty Bowles prowadzą między sobą jakąś kobietę. Stara była chyba chora, a w każdym razie półprzytomna. Miała jakąś okropną ścierkę kuchenną na głowie, była nawet bez torebki. Odziana w szary szlafrok, proroczo przypominający strój więzienny, posuwała się naprzód powoli, jakby wiedziała, że za chwilę zacznie się naleganie, przepytywanie i jakby jej to było śmiertelnie obojętne. Na nogach miała buty, lecz była bez pończoch. Kostki jej nóg były kredowo białe. Na widok tych białych kostek Cassie wychyliła się cała przez okno i wydała z siebie dziki krzyk.“(7)