„P. Fleming rzekł do panny dEspard — Mogę opowiedzieć pani nowinę parę dni temu nocą umarł tu gość. — Wyrzekł to spokojnie i z umiarkowaniem, całkiem, jako coś nieważnego.
Panna dEspard podniosła się nagle, zdjęła kapelusz z głowy i powiesiła go. Zwrócona ku ścianie odparła — Tak gość Umarł A może była to dama
— Dama Nie, czy nie był to jakiś przybysz, konsul z Chrystjanji Nie wiem. Czy nie słyszała pani o tem To ten, który przyjechał, gdyśmy siedzieli w pokoju pana Bertelsena przed paru dniami.
A tak, grali na fortepianie i nucili, idąc schodami, i próbowali śmiać się niekłopotliwie podczas obiadu, ale wielkich skutków to nie wywarło, nawet w tydzień jeszcze po odjeździe damy z trumną, goście nie przestawali mówić o tem wielkiem nieszczęściu. Była to bomba, która wybuchła pośrodku gromadki cherlaków. Pierwszy wypadek śmierci! rzekł samobójca i kiwnął głową, tak zupełnie, jakgdyby miał ich daleko więcej w zanadrzu. Ten niesamowity osobnik też nie mógł przyczynić się do rozjaśnienia nastroju w kuracyjnej miejscowości.
Żaden z gości nie ubolewał właściwie nad tem, że owe trzy panie odjechały, a jednak luźno zrobiło się po nich, zostawiły trzy wolne pokoje. To i co Zachowały się całkowicie poprawnie, zapłaciły za siebie i odjechały, nikt nie umknął, nie takiego kalibru byli to ludzie. Nawet i mylady uiściła swo rachunki i rozdała szczodre napiwki, ba, istny okup. Widzicie, konsul Ruben zaopatrzył się, nim wyjechał z domu, w błogosławionej grubości pugilares, znaleziono go wewnątrz kamizelki, z lewej strony, gdzie leżał za jego życia i otaczał serce. Teraz przydał się on paniom przy obrachunku, pani Rubenowa zapłaciła za wszystkie. Niema tego złego, któreby się na coś nie zdało.“(15)