„Oto przede mną wdrapał się na ogromny postument niedorzeczny bożek. Obok, na cienkim, metalowym pręcie — mikrofon. Stoję koło mikrofonu.
— Pytanie, pytanie, pytanie — mówię wyraźnie. Oczy bożka zapłonęły. Słucha.
— Co jest bodźcem tej nieprzerwanej działalności, wzrastającego tempa
— Dążenie do doskonalenia — mówi metaliczny głos.
— Z czego powstaje ten bodziec
— Z nieskoordynowania fragmentu z całością.
— Błędne koło! — wykrzykuję. — Lecz gdzież odpowiedź na pytanie w imię czego W imię czego to wszystko
Bożek słucha, milczy... Zapala się czerwony sygnał ,,Nie ma odpowiedzi". Dlaczego nie ma odpowiedzi Przecież jest pytanie. Czy też odpowiedzi na nie być nie może
I znów chodzę długimi korytarzami, w salach zatrzymuję się koło maszyn, pytam. Lecz na to jedno jedyne pytanie odpowiedzi nie otrzymuję.
3 0 maja. Istniało czy nie to, co było Czy jest to, co jest Czy będzie to, co będzie A jeśli było, jest i będzie, to w imię czego
Cavy jest wrogiem tego, co subiektywne, co ludzkie, ale przecież on jest wrogiem wszystkiego... Gdzież jest granica między obiektywnym a subiektywnym Ale o tym nie powiem nikomu, a tym bardziej profesorowi Cavy. Udało mi się wykryć niektóre zjawiska w życiu maszyn. (Diablo ciekawe zjawiska!) Mogą się one przeistaczać... Stary mędrek nic nie wie, tak jak wielu rzeczy nie wiedział o Mary! Włócząc się po salach, widziałem, jak twarze kamienne ożywały jedna po drugiej. Uśmiechały się! Nie ma wątpliwości, że zaczynamy się wzajemnie rozumieć! A on nic nie rozumie. Chacha! Wiem, że wkrótce będzie odpowiedź.“(10)