„— Och, nie tu! Nie macie pojęcia, jak piękne są Góry Wielkiego Rogu.
Pomarkotnieli.
— No, tymczasem kładźmy się spać — zarządził Samuel.
Rozłożyli derki wokół wygasającego ogniska i zasnęli w dość ponurych nastrojach,,. Karol był markotny, bo nawet nie przypuszczał, że swą odmową sprawi tym dobrym ludziom tyle przykrości. Ale przecież inaczej postąpić nie mógł. Ze względu na Toimniża, ze względu na obietnicę zakupu broni. Pół nocy rozmyślał, jak tego ma dokonać. W obecności Heartów nie chciał nabywać większej — jak sądził — ilości strzelb. Wywołałoby to na pewno jakieś komentarze, a może nazbyt nawet ostrą wymianę zdań. Broń należało kupić po wyjeździe Heartów. Sprzedawcy mógł Karol powiedzieć w razie czego, że nabywa transport broni dla całej grupy traperów.
Rankiem humory się poprawiły, co było zasługą pani Jessie. Dowiedziawszy się o wczorajszej rozmowie bardzo gorąco stanęła w obronie Karola.
— Potraficie myśleć tylko z sobie — zaatakowała obu Heartów. — Dlaczego Karol ma z nami wędrować aż do Cheyenne Powiadacie, że po to, aby lepiej sprzedał futra A ja myślę, że chodzi wam po prostu o jeszcze jedną strzelbę w pogotowiu! I zapominacie, że Karol będzie wracał samotnie, przez, sami wiecie, niezbyt bezpieczny kraj. Jakie macie prawo od niego tyle wymagać“(11)