„— Nescio! — odrzekł licząc na to, że nieuctwo zostanie mu darowane, skoro je wyzna po łacinie.
— Nie wiesz, co to cnota — zawołał księżulo, przy czym aż go zatkało z wściekłości. — Nie wiesz, co to religia
— Wiem, ale tylko po francusku — odpowiedział Pitou — nie wiem, jak to jest po łacinie.
— W takim razie marsz, smyku, do Arkadii! Wszystko między nami skończone, gamoniu!
Pitou był tak zdruzgotany, że nawet nie zrobił kroku, by się ulotnić, chociaż proboszcz Fortier sięgnął za pas po dyscyplinę ruchem nacechowanym taką godnością, jak gdyby był wodzem, który w chwili rozpoczęcia bitwy dobywa swego pałasza z pochwy.
— I co ja teraz pocznę — zawołał biedny chłopiec bezsilnie opuszczając ręce. — Co się ze mną stanie, jeżeli stracę nadzieję dostania się do seminarium
—A rób, co ci się podoba, nic mnie to nie obchodzi!
Zacny proboszcz był tak rozgniewany, że już prawie gotów był miotać przekleństwa.
— Przecież moja ciotka jest przekonana, że już niedługo zostanę księdzem.
— Nic nie szkodzi! Dowie się, że nie potrafisz być nawet zakrystianem...
— Ależ drogi ojczulku!
— Powiedziałem masz się wynosić! Limina linąuae!
— Ha! W takim razie dobrze! — odrzekł Pitou tonem człowieka, który wreszcie powziął decyzję, choć mu ona sprawia niemały ból.“(12)