„— i równocześnie myślałem o tym, że prawdą zegara jest przemijanie czasu i że na pozór zbyteczne ornamenty wskazują (z powagą i mistrzowskim wysiłkiem) na dostojeństwo tego dramatu przemijania. Sprężyny i tryby mówią mechanizm jest groźny. Grawerunki na tarczy wahadła mówią, że sztuka jest piękna. Ale zegar mówi o życiu jest piękne i groźne, strzeżcie go.
I jeszcze powinienem dodać, że to za ładnie brzmi, aby było zupełnie prawdziwe.
W przedwyjazdowym zamieszaniu wziąłem za krótką wizę, więc złożyłem tu pismo w sprawie dalszego pobytu. Jest to prosta formalność, po paru dniach o tym zapomniałem. Zacząłem szybko zapinać guziki, gdy rano rozległo się ciche pukanie do moich drzwi i usłyszałem dyskretne la polizia. Mężczyzna w bardzo czarnym ubraniu i niezbyt białej koszuli stał w progu czyniąc drobne uspokajające gesty. Potrąciłem krzesło, spadły jakieś gazety. Policjanci, tak samo jak bandyci, często pochodzą tu z południa miał czoło nisko zarośnięte tłustą, twardą wełną wchodzącą mu niemal na brwi. Spytał mnie o nazwisko i zerknął na karteczkę, którą ukrywał w ręku. Po chwili namysłu zaczął się uśmiechać jak mi się podoba na Wyspie klimat, widoki, czy jestem z nich zadowolony Chciało mi się śmiać, bo Wirginia mnie uprzedziła, że po złożeniu pisma na pewno mi przyślą policjanta — takie tu zwyczaje; nigdy jednak nie sądziłem, że policja może być tak zabawna. Kręcił się na siedzeniu i smutno mi przytakiwał biegając oczami po stole, na którym leżały moje notatki. — Scrittore — Tak, scrittore. Zrobił zdziwioną minę i spytał, co sprawiło, że przyjechałem właśnie tutaj, na Wyspę. — Byłem tu już trzy lata temu, lubię wracać do znajomych miejsc. — Ach, więc był pan tu trzy lata temu — nie posiadał się ze zdumienia. I nagle wpił we mnie oczy — Giornalista — No. Scrittore. — Za“(9)